Pages

- Wiem. .

Po czym poszli w odstawkę.. Przeglądarka WWW wbudowana w Nettamera jest jeszcze gorsza od tej w Minuecie: wprawdzie teoretycznie rozpoznaje ona więcej elementów języka HTML (np. formularze), ale zarazem znacznie częściej wyświetla je w sposób błędny! Przeglądarka robi błędy m.in. w prezentacji nagłówków, list, pokazuje również na ekranie - ni stąd, ni zowąd - fragmenty komentarzy zawartych w wyświetlanych stronach! Jest też bardzo wolna, zwłaszcza w trybie graficznym, w którym odświeżanie ekranu na stosunkowo szybkim komputerze 486 trwa kilka sekund (a program ma być przeznaczony dla 386...). Na stronach o większych rozmiarach zdarzało mi się, że przeglądarka mimo ściągnięcia z serwera całej strony nie wyświetlała jej w ogóle. Zarówno w trybie graficznym, jak i tekstowym bardzo niewygodny jest sposób wybierania odsyłaczy na prezentowanej stronie. Ogólnie Nettamer robi wrażenie programu mocno niedopracowanego; szkoda, że szereg bardzo interesujących koncepcji, które autor zawarł w programie, zmarnowanych zostało kiepskim wykonaniem. Największe zastrzeżenia - poza wspomnianą już zupełnie nieudaną przeglądarką WWW - można mieć do bardzo niewygodnego i niekonsekwentnego sposobu obsługi programu: prawie w każdym trybie pracy ekran wygląda inaczej i działają w nim inne klawisze, na ogół zresztą w sposób niezgodny z przyzwyczajeniami wyniesionymi z innego oprogramowania. Bardzo zagmatwany jest np. sposób poruszania się w module służącym do czytania poczty i newsów. Praktycznie nie można się nim posługiwać wygodnie, a jest to w końcu przecież czynność dość podstawowa dla tego programu. Dość chaotyczne "rozrzucenie" poszczególnych funkcji między różne menu, konieczność wielokrotnego łączenia się i rozłączania dla wykonania pewnych czynności także nie sprzyjają wygodzie obsługi. Dodatkową "zawalidrogą" są pojawiające się przy prawie każdym przejściu z jednej do innej funkcji programu pośrednie okienka z opcjami czy pytaniami, na które trzeba odpowiedzieć. Wszystko to raczej zniechęca do korzystania z programu; aczkolwiek byłaby to naprawdę bardzo wartościowa propozycja, gdyby autor zrealizował ją staranniej. Dookoła Lynxa. - Tak uważam. - Och, byłoby to takie małostkowe z ich strony. - Widzę, że pan nie chce albo nie potrafi mnie zrozumieć. Zapewniam pana, że wielu damom, które są na pańskiej liście ewentualnych małżonek, nie spodobałoby się to, że zamieszkałam z panem pod jednym dachem. - Madeline, kiedy ostatni raz przespała pani całą noc? Spojrzała na niego szeroko otwartymi ze zdumienia oczami, ale szybko się opanowała. - A jak pan sądzi? " - Rozmawiałem z człowiekiem, który ubiegłej nocy miał na oku pani dom. Powiedział mi, że lampa w pani pokoju paliła się aż do świtu. Podejrzewam, że nie był to wyjątkowy przypadek. Odwróciła głowę, by wyjrzeć na ulicę przez okno powozu. - Z pewnych powodów przypuszczam, że jeśli on wróci, to nocą. To był człowiek ciemności. - Deveridge?. - A jak ciebie zacznie w brzuchu mulić, tak ty choć przewal sia - nie wysiądziesz! - A z europlanu ty wysiądziesz, a? .. - Ciekawe, kto to będzie. Wiecie, powiem wam, że tak prawdę mówiąc, to ja nie wierzę w nikogo. Podejrzewam, że go wykończyła siła nadprzyrodzona albo sam popełnił samobójstwo. A propos, kto z was mi pożyczy sto złotych? - Ja bym ci nie radził pożyczać - mruknął ostrzegawczo Janusz. - Nieboszczyk pożyczał i jak teraz wygląda? - Rzeczywiście, może i masz rację - przyznał Leszek po namyśle. Otworzył szufladę, przyjrzał jej się z uwagą, i westchnął ciężko. - Widzicie, jak to było dobrze zrobić sobie taki skromny zapasik? Teraz będzie, jak znalazł. Proszę, i chlebek jest, i masełko, i kiełbaska, i nawet musztarda... - wyjął słoik z zaskorupiałymi resztkami, obejrzał i pokręcił głową. - Co prawda, niedużo tego.... - Munro powiedział mi, że Baum zaproponował swoje usługi wywiadowi, bo chciał się zemścić. Poddano go wszechstronnym badaniom i stwierdzono, że nie nadaje się do służby liniowej. - Chyba tak właśnie było - odezwał się Carter..

  • Losowane

  • najlepsze

  • - ZakaÅ‚a na rynku - powiedziaÅ‚a kobieta. MiaÅ‚a prawie sześćdziesiÄ…t lat, krótkie siwe wÅ‚osy, wÄ…skÄ…, pomarszczonÄ… od sÅ‚oÅ„ca twarz i masÄ™ turkusowej biżuterii. NazywaÅ‚a siÄ™ Edna Freed i byÅ‚a wÅ‚aÅ›cicielkÄ… agencji, której znak Decker dostrzegÅ‚ przy drodze. To byÅ‚a już czwarta posiadÅ‚ość, jakÄ… mu pokazaÅ‚a. - Jest wystawiona na sprzedaż już od ponad roku. Nikt tam nie mieszka. Podatki, ubezpieczenia i opÅ‚aty za utrzymanie to tylko kÅ‚opot dla wÅ‚aÅ›cicieli. Pozwolili mi powiedzieć, że sÄ… skÅ‚onni przyjąć kwotÄ™ niższÄ… od ceny wywoÅ‚awczej. .

    Pruderia - zahamowanie, fałszywy wstyd. .

    niebezpieczeństwem dla jajka jest pęknięcie skorupki i ucieczka .

    W wyciu wiatru, w szumie ulewy nie słyszano jego odpowiedzi. Zamachał dwa razy ramieniem i ręką wskazał w kierunku grani pomiędzy Małym Jaworowym a sąsiadującą z nim turnią. Czy chciał jeszcze przeszukać żleb, leżący za grzędą, czy wydało mu się, że słyszy wołanie Szulakiewicza, czy też widząc stromą, wąską półkę skalną, która zaczyna się na grzędzie i biegnie w prawo, sądził że szybciej wydostanie się nią na grań i zejdzie bezpiecznie na południową stronę? - nie dowiemy się tego nigdy. Zginął im z oczu za skalną krawędzią. Pozostali na miejscu pełni niepokoju pomimo odrętwienia i zmęczenia. - Wracajcie, Klimku! - krzyknął jeszcze raz Zaruski. .

    - Co za spotkanie, profesor McGonagall' Odwrócił głowę, by uśmiechnąć się do burego kota, ale ten gdzieś zniknął. Zamiast tego uśmiechał się do nieco srogo wyglądającej kobiety w prostokątnych okularach, których kształt był identyczny z ciemnymi obwódkami wokół oczu kota. Ona też miała na sobie długi płaszcz, tyle że szmaragdowy. Czarne włosy upięła w ciasny, bułeczkowaty kok Wyglądała na bardzo wzburzoną .