www.olowki.bielawa.pl

Krzywdy Dolnej, z Wywłaszczyniec, z Niedoli, Mizerowa. Ruch, gwar. Dlatego shastry (święte pisma) kończą się na piątym ciele,. Wśród cudacznych pomysłów mego przyjaciela znalazł się jeden, którego duch abstrakcji nie ogarnął tak wyłącznie i który można, chociaż w słabym stopniu, oddać opisem słownym. Był to mały obraz, przedstawiający wnętrze piwnicy czy też podziemi niepomiernie długich, prostokątnych, o murach niskich, wygładzonych, białych, bez żadnych ozdób, bez żadnych przerw. Pewne szczegóły dodatkowe kompozycji ułatwiały zrozumienie tego, że ów tunel znajduje się niezwykle głęboko pod powierzchnią ziemi. Nie widać było żadnego wyjścia w całej jego olbrzymiej rozciągłości. Nie widać było żadnej pochodni, żadnego źródła sztucznych świateł, a mimo to wylew wezbranych promieni snuł się od końca do końca i zatapiał wszystko fantastycznym i niepochwytnym blaskiem.. - Przelotnie. Była ze swoim chłopakiem.. Mrożące krew w żyłach słowa powyższe przeczytałem w jednym z numerów znakomicie redagowanego "Robotniczego Przeglądu Gospodarczego". Przeczytałem jeszcze raz i przestraszyłem się po raz drugi. A nuż rzeczywiście zaczną zwalczać... Taki już jestem, że zawsze szukam winowajcy swego nieszczęścia. Tu znaleźć go było niezmiernie łatwo. Oczywiście - Wątróbka, łazik, Szwejk dla niezamożnych, drapichrust, wróbel, do fabryki nie idzie i naraża mnie na tego rodzaju przyjemności z fatalnymi perspektywami na przyszłość. Wzburzony do głębi, ściągnąłem do siebie pana Walerego i czytam mu od deski do deski cały artykuł, wysłuchał, kazał sobie przeczytać jeszcze raz i mówi: - Tylko nie wróbel, tylko nie wróbel, panie szanowny - leguralny mężczyzna jestem w średniem wieku i do drobiu proszę mnie nie zaliczać. Także samo ten łazik mnie się nie spodobał. Faktycznie łażę piechotą albo na ."cycku" tramwajem jeżdżę, bo chwilowo jeszcze służbowej szewrolety nie posiadam, ale kto temu redaktorowi powiedział, że ja nie robię w fabryce? Że nie pyskuje o tem na prawo i lewo, to dlatego, że nie uważam tego za nadzwyczajne rzecz i poniekąd dlatego, że nie chce robić konkurencji uczonem facetom, które to zrobią lepiej ode mnie. Pobarłożyć sobie do śmiechu, owszem, lubię o wszystkiem, o odbudowie Warszawy, o magistracie, o żarówkach i z przeproszeniem desusach na kartki, i w ogólności o tem, co nasz cieszy i boli. Ale jakbym zaczął krugom, stale i wciąż o produkcji, normach, planach, przekroczeniach i wykroczeniach gadkie zawalać, toby mnie powiedzieli: "Przymknij się pan, panie Wątróbka, to już insi lepiej za ciebie zrobią." Potrzebne jest gadanie o pracy i temuż podobnież, ale potrzeba też troszkie między jedną a drugą robotą odpocząć, żeby jutro znowuż nam smakowała i żeby przyjemniej było żyć. A najlepiej się odpoczywa, jak się człowiek pośmieje. Dowód w tem, że ów pan redaktor do swojego uczonego kawałka moje skromne osobistość wmieszał, żeby było weselej, żeby nie o samem precedensie, samoczynnem procesie, wachlarzu, sektorze i faktorze pisać. A do wróbla to faktycznie nie warto z takiej ciężkiej armaty strzelać, bo się nie trafi. Podskoczy tylko w górę, chmajtnie raz i drugi ogonem, wyszczególni się, drań, komu na kapelusz i zwieje. Tyle powiedział pan Wątróbka i zaprosił mnie na wódkę. Pierwszy kieliszek wypiliśmy za powodzenie "Robotniczego Przeglądu Gospodarczego". Nie zawsze jednak można się było zastawić panem Wątróbką przed mnożącymi się atakami. Nie raz, nie dwa trzeba było nadstawić samemu karku i stanąć oko w oko z przeciwnikami. Bywało to najczęściej na posiedzeniach sekcji satyry w Związku Literatów Polskich na Krakowskim. Kiedyś na takim zebraniu zaatakowało mnie grono młodych, ale bardzo utalentowanych krytyków, reprezentujących różne odłamy prasy literackiej, z katolicką włącznie. I o dziwo, zgodnym chórem powtórzyli oni zarzuty stawiane przez "Robotniczy Przegląd Gospodarczy". Moi bohaterowie to lumpenproletariat bez stałego miejsca pracy, lenie i obiboki, którzy nie wiadomo jakim prawem korzystają z kartek na wyroby tekstylne. Cóż, bronić nie było się jak. Bąkałem tam wprawdzie coś, że nie mogę nigdzie zatrudnić Wątróbki ani szwagra Piekutoszczaka, boby to ogromnie zawęziło tematykę felietonów..